W 1955 roku uformował się więc nowy zespół, w skład którego weszli między innymi: reżyserzy i reżyserki (Lidia Zamkow, Ludwik René, Jan Świderski, Maryna Broniewska) oraz scenografowie (Andrzej Sadkowski, później dołączył także Jan Kosiński). Funkcję dyrektora pełnił nadal Marian Meller, kierownikiem artystycznym był Jan Świderski, a kierownikami literackimi Konstanty Puzyna oraz Stanisław Marczak-Oborski. Na inaugurację działalności teatru w nowej siedzibie zagrano Wesele w reżyserii Maryny Broniewskiej i Jana Świderskiego z Haliną Mikołajską w roli Racheli. Dramat Wyspiańskiego powrócił na warszawskie sceny po dziewięciu latach przerwy.
W 1957 roku (pod koniec sezonu 1956/1957) teatr zmienił patronat z Domu Wojska Polskiego na Stołeczną Radę Narodową i przyjął nawę Teatr Dramatyczny. W tym samym roku odbyła się w nim pierwsza na świecie prapremiera dramatu Witolda Gombrowicza – Halina Mikołajska wyreżyserowała Iwonę, księżniczkę Burgunda z Barbarą Krafftówną w roli tytułowej. Rok później w teatrze odbyła się prapremiera debiutanckiej sztuki Sławomira Mrożka pod tytułem Policja (spektakl nosił tytuł Policjanci i został wyreżyserowany przez Jana Świderskiego).