Rosyjska służba Po wybuchu rewolucji Langeron będąc rojalistą opuścił Francję i 7 maja 1790 r. przyjął rosyjską służbę jako pułkownik Syberyjskiego regimentu grenadierów. Uczestniczył jako ochotnik w wojnie ze Szwecją. Dowodził lewym skrzydłem w bitwie pod Rochensalmi i został odznaczony Orderem świętego Jerzego IV klasy za akcję pod Bjork. Brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej. Odznaczył się przy szturmie twierdzy Izmaił, gdzie został ranny i w bitwie pod Măcinem. Za bitwę pod Izmaiłem Katarzyna II uhonorowała go złotą szablą za dzielność.
Na polecenie Katarzyny II służył w armii saskiej, a potem austriackiej w walkach przeciw rewolucji francuskiej w Niderlandach pod Maubeuge, Charleroi i Maastricht. 10 czerwca 1795 r. został do przydzielony do małorosyjskiego pułku grenadierów. 28 czerwca 1796 r. został dowódcą brygady i szefem ufskiego pułku muszkieterów. Za efektywne dowództwo został odznaczony orderem św. Anny II stopnia. 25 października 1798 roku dostał awans do stopnia generał-lejtnanta. 13 maja 1799 roku został szefem riazańskiego pułku muszkieterów.
W 1799 roku przyjął obywatelstwo rosyjskie. Paweł I nadał mu tytuł hrabiego.