w tym osiedlu pobudowano z kosztów braci de Mezerów.

Początkowo Baranówka była własnością książąt Lubomirskich, później należała panom Walewskim, od których jako posag dla ich córki przeszła na własność książąt Gagarinów. Ostatnimi właścicielami byli hrabiowie Stroganowie.

Pod koniec sierpnia 1920 r. wojska radzieckie 1 Armii Konnej zajęły Baranówkę i urządziły pogromy.

W 1923 r. Baranówka staje się rejonowym centrum.

Status osiedla typu miejskiego posiada od 1938 roku.

Do roku 1941 znaczną część ludności stanowili Żydzi. Baranówka była ośrodkiem religijnym między Zwiahelem a Połonnym, dzięki czemu większość Żydów we wsi była religijna. Pod koniec XIX wieku. Zaczęła się stopniowa migracja Żydów do innych, bardziej atrakcyjnych ekonomicznie miast, takich jak Bród Kamienny, gdzie znajdowała się fabryka fajansu Zusmana.

W czasie II wojny światowej w Baranówce utworzono getto żydowskie i rozpoczęły się masowe mordy na ludności żydowskiej. 19 lipca 1941 r. rozstrzelano 74 Żydów, 29 lipca – 100, a 24 sierpnia – 180 Żydów.

W październiku 1941 r. miało miejsce masowa egzekucja Żydów, a pozostałych w listopadzie wywieziono do obozu pracy. 6 stycznia 1942 r.