Regionalizmy składniowe to zjawisko stosunkowo rzadkie. Bywają przedmiotem krytyki poprawnościowej, zwłaszcza kiedy są wynikiem wpływów zewnętrznych. Przykłady: białostockie podobny na kogoś, u mnie jest pytanie (pozbawione sankcji normatywnej), daj to dla mnie (należące do normy użytkowej); poznańskie podobny komuś, szukać za czymś, co ja za to mogę? (poza normą użytkową); krakowskie chodźże tu wreszcie (należące do normy użytkowej).
Regionalizmy morfologiczne Są to różnice w formach wyrazów (fleksyjne i słowotwórcze).
Przykładami regionalizmów morfologicznych są następujące cechy polszczyzny południowej: formy czasowników z pominiętym składnikiem -na- (np. błysło, prysł, sięgła); zakończone spółgłoską twardą formy 1. osoby lp i 3. osoby lm (typu kapę, łapą); formy czasowników dokonanych z rdzeniem -gląd-: przeglądnąć, zaglądnąć itp., odnotowane też w języku pisanym.
Cechą regionalną jest również większa frekwencja czasowników z zaimkiem się (wrócić się, słuchać się, pytać się). Do regionalizmów morfologicznych należą też różnice w rodzaju gramatycznym części rzeczowników, np.