Istotną nowością była również jednostka NSR (), która umożliwiała bardziej zaawansowane obliczenia oświetlenia prezentowanej sceny, z dokładnością do jednego piksela (tzw. per-pixel lighting). Była to de facto prymitywna forma Pixel shadera. Pozwalało to uzyskać efekt bump mappingu. Wprowadzono również zaawansowaną technikę antialiasingu z nadpróbkowaniem: Full Scene Anti-Aliasing z następującymi trybami skalowania: 1,5x, 2x oraz 4x. Układ ten obsługiwał zarówno kompresję tekstur S3TC, jak i DXTC.
Późniejsze odmiany Późniejsze odmiany GeForce 2 przeznaczone dla wymagających użytkowników to wersje oznaczone jako Ultra, Pro oraz Ti. Wszystkie te odmiany w odróżnieniu do GTS mogły obsłużyć maksymalnie 64 MiB pamięci.
Pierwsza ukazała się odmiana Ultra (pod koniec 2000 roku). Od GTS różniła się zwiększoną częstotliwością układu o 50 MHz oraz o 63,5 MHz dla pamięci (czyli w trybie DDR 127 MHz), czyli wynosiły odpowiednio 250 i 460 MHz dla układu i pamięci. W architekturze nie wprowadzono żadnych modyfikacji. Często przypisuje się ten odmianie nazwę kodową NV16. Jest to nazwa, jaką nVidia nadała w późniejszym czasie wersji NV15BR.
Następną odmianą jaka się ukazała była Pro. Również nie różniła się pod względem architektury od GTS.