W 1959 wyjechała do Paryża, by spróbować sił w aktorstwie; początkowo imała się różnych zajęć, zanim została zatrudniona jako modelka, a następnie zaczęła otrzymywać role na paryskich scenach.
Po raz pierwszy trafiła na ekran jako królowa komedii w telewizyjnej adaptacji dramatu Williama Shakespeare’a Hamlet, książę Danii (Hamlet, Prince de Danemark, 1960). Prawdziwy rozkwit jej talentu nastąpił dzięki głównym rolom w filmach telewizyjnych: Hauteclaire, czyli szczęście w zbrodni (Hauteclaire ou le Bonheur dans le crime, 1961) jako tajemnicza Hauteclaire Stassin i melodramacie ORTF La Grande Bretèche (1961) na podstawie powieści Honoriusza Balzaka jako Jane.
W latach 60. była jedną z najbardziej lubianych aktorek kina francuskiego. Wystąpiła w dwóch dramatach kryminalnych Uwięziony przez strach (Les distractions, 1960) jako Maïa z Jeanem Paulem Belmondo i Umierająca miłość (Mourir d’amour, 1960) w roli służącej Mariette, komediodramacie Nowi arystokraci (Les nouveaux aristocrates, 1960) jako Milou Rivoire oraz komedii romantycznej Rogera Vadima Kłopotliwa narzeczona (La bride sur le cou, 1961) w roli Marie–Jeanne z Brigitte Bardot. Przełomem w jej karierze okazała się rola dystyngowanej Patricii Monestier w komedii Jeana Giraulta Koko (Pouic-Pouic, 1963) u boku Louisa de Funèsa.