Bardziej formalnie, jeśli osoba A nie ma kwalifikacji do stawiania rzetelnych twierdzeń na temat S, warunek do uznania C za prawdziwe nie będzie spełniony.
Przykłady W dyskusji naukowej jedna strona powołuje się na autorytet: aktorów, publicystów, sportowców, celebrytów lub specjalistów z dziedzin innych, niż ta, o której strona się wypowiada (np. duchowny o fizyce lub przyrodnik o teologii), a adwersarz obawia się zanegować powszechnie uznawane autorytety. W dyskusji osoba A podaje stwierdzenie S, które neguje osoba B. Wtedy A powołuje się szeroko rozumiany "autorytet nauki" (np. "Tak mówi nauka!"), przez co B odrzuca swoje argumenty, aby nie zostać posądzonym o dotkliwy brak wiedzy. Chodzi oczywiście o zastosowanie samej frazy, niezależnie od tego, czy obok podano choćby szkielet argumentacji i źródła. Ipse dixit (łac.