fragmenty, których brakowało w znalezionym wcześniej szkielecie: niekompletną czaszkę, kręgi szyjne, grzbietowe i ogonowe, kość łokciową i promieniową, kość piszczelową i strzałkową, kość piętową i skokową, kość ramienną, a także 4 kostne płyty. Trzeci okaz (CV 203) zawierał również kręgi szyjne, grzbietowe i ogonowe, fragment kości biodrowej i lewą kość udową. Został on uznany za paratypowy. Wszystkie odkryte materiały należały do osobników młodych. W 1999 roku Li Kui, Zhang Yuguang oraz Cai Kaiji wzmiankowali o możliwym drugim gatunku czialingoazura – Chialingosaurus guangyuanensis, ze względu na brak opisu został on jednak uznany za nomen nudum.
Budowa W 1959 roku Yang Zhongjian przedstawił czialingozaura jako stegozaura o smukłej budowie, mierzącego ok. 4 metrów długości. Sylwetka mogła wynikać jednak z faktu, że wszystkie znalezione okazy nie były dorosłymi osobnikami. Według analizy Yanga czialingozaur budową mógł przypominać kentrozaura, podobnie jak on posiadać podwójny rząd kostnych płyt na grzbiecie, które na wysokości biodra przekształcały się w kolce. Dodatkowe kolce miały również znajdować się nad łopatkami, chroniąc przednie kończyny przed atakiem drapieżników.