Odo Wielki (też: Eudo, Eudes, zm. ok. 735) – książę Akwitanii od ok. 700 r. Jego władztwo obejmowało tereny południowo-zachodniej Galii, od Loary po Pireneje. Stolicą księstwa była Tuluza. Odon rządził Akwitanią aż do swojej abdykacji w 735 r.
Wczesne lata życia Odona są nieznane, nieznani są też jego przodkowie. Na podstawie tzw. „charte d’Alaon”, nieuznawanej przez historyków za wiarygodne źródło, ojcem Odona był jeden z poprzednich książąt Akwitanii Boggis, który sam miał być synem merowińskiego króla Akwitanii Chariberta II. Ojcem Odona mógł być również krewny (brat?) Boggisa, Bertrand. Odon jest również uznawany za brata św. Huberta.
Nie jest również jasne, kiedy Odon objął rządy w Akwitanii. Ostatnia wzmianka o poprzednim znanym księciu, Lupusie I, pochodzi z 676 r. O Odonie wiadomo, że z całą pewnością był księciem Akwitanii w roku 700. Nie wiadomo kto rządził Akwitanią w latach 676–700. W 715 r., korzystając z wojny domowej w królestwie Franków, Odon ogłosił się władcą samodzielnym. Nie wydaje się jednak, aby kiedykolwiek przyjął tytuł królewski.
W 718 r. występuje jako sprzymierzeniec króla Neustrii Chilperyka II i jego majordoma Ragenfrida w walce z majordomem Austrazji Karolem Młotem.