Z kolei takie małżeństwo określane jest niekiedy jako matrimonium cum manu.
Conventio in manum było jedną z przyczyn powodujących capitis deminutio minima. Oznaczało ono wykluczenie kobiety z kręgu spadkobierców po jej ojcu (było to w pewnym stopniu rekompensowane przez danie posagu przez ojca). Kobieta uzyskiwała jednak prawo do spadku po swoim mężu.
Sposoby wejścia pod manum Conventio in manum mogło odbyć się na trzy sposoby: confarreatio, coemptio lub usus. Confarreatio było obrzędem o charakterze sakralnym (złożenie Jowiszowi ofiary z ciasta orkiszowego zwanego panis farreus), wywołującym skutek prawny pod postacią uzyskania władzy nad żoną. Wymagana była obecność dwóch kapłanów (Pontifex maximus i Flamen Dialis) oraz 10 świadków. Niektóre godności kapłańskie zastrzeżone były dla dzieci pochodzących z takiego małżeństwa. Coemptio to pozorna sprzedaż kobiety we władzę męża w drodze mancypacji.
Conventio in manum mogło także nastąpić w drodze swego rodzaju zasiedzenia władzy nad żoną (usus). Następowało to, jeżeli żona pozostawała w domu swego męża nieprzerwanie przez okres roku.