Jan Antoni Blaton (ur. 16 maja 1907 w Sporyszu, zm. 17 maja 1948 w Tatrach) – polski fizyk.
Życiorys Syn Stanisława i Anny z Henslerów. W 1925 ukończył z odznaczeniem gimnazjum w Bielsku, po czym rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. Kontynuował je na Wydziale Ogólnym w dziedzinie fizyki.
Od 1929 był asystentem prof. Wojciecha Rubinowicza. Za działalność w akademickim ruchu lewicowym „Życie” został wkrótce skazany na areszt i usunięty z uczelni. W 1931 uzyskał magisterium. W 1932 otrzymał stypendium Funduszu Kultury Narodowej i obronił doktorat na podstawie pracy o dyspersji światła w sąsiedztwie linii kwadrupolowych. Kontynuował studia u prof. Arnolda Sommerfelda w Monachium, po przewrocie hitlerowskim przeniósł się do Zurychu.
W latach 1933–1935 był asystentem przy katedrze fizyki teoretycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Wspólnie z prof. Henrykiem Niewodniczańskim odkrył w 1933 magnetyczne linie dipolowe. W 1934 habilitował się z fizyki teoretycznej na uniwersytecie w Wilnie. W 1935 ogłosił pracę o kwaternionach, semiwektorach i spinorach.