portretowana też przez D.G. Rossettiego (1870)., którą artystyczne zafascynowanie zakończyło się w atmosferze skandalu (usiłowała popełnić samobójstwo)Stephen Wildman: Edward Burne-Jones: Victorian Artist-Dreamer. New York: Metropolitan Museum of Art, 1998, s. 114.. Przełomowym w jego karierze twórczej okazał się dopiero rok 1877, kiedy wspólnie z czterema innymi artystami (Alma-Tadema, Millais, Leighton, Whistler) zaprezentował swe prace na wystawie urządzonej w londyńskiej antyakademickiej Grosvenor Gallery. Sukces ten w rok później zyskał potwierdzenie na skalę międzynarodową podczas ekspozycji tych prac na Wystawie Powszechnej w Paryżu. Następne dziesięciolecie przyniosło mu renomę największego z żyjących angielskich artystówG. Crepaldi: Rossetti i prerafaelici, dz. cyt., s. 126.. W rzeczywistości to on upowszechnił nurt prerafaelicki w kontynentalnej Europie, wyprzedzając w popularności swych nauczycieli i przyjaciółA. Konopacki: Prerafaelici, dz. cyt., s. 12..