Zaatakował więc nowoczesną wojnę za jej anonimowy i bezduszny charakter, bo czasy, kiedy żołnierz wyruszał do walki w obronie „narodu”, „cywilizacji” czy „ojczyzny”, bezpowrotnie minęły, wartości te w nowoczesnym świecie straciły znaczenie. W 1920 r. wydał kolejny zbiór wierszy Fond de cantine, ale po nim zaprzestał w zasadzie uprawiać lirykę. Na początku lat 20. ukazały się zbiory jego esejów politycznych (Etat civil, Mésure de la France). Odtąd jego twórczość zaczęła biec niemal równolegle dwoma torami – publicystycznym oraz powieściowym. W tym czasie związał się też z dadaistami i surrealistami, lecz zraziły go do nich skrajnie lewicowe poglądy polityczne. Jego publicystyka tego okresu (Mesure de la France, 1922; Le jeune d’Européen, 1927; Géneve ou Moscou, 1928) wyrażała poglądy liberalno-pacyfistyczne (z gorącą pochwałą Ligi Narodów), zaś powieści (L’Homme couvert de femmes, 1921) – libertyński nastrój „szalonych lat” powojennych. Były one przepełnione nastrojem dekadentyzmu, w który popadła burżuazja, będąca symbolem upadku – pozbawiona energii, rozczarowana życiem i rozpustna. Sam Drieu La Rochelle przejął taki styl życia, odwiedzając domy publiczne i zażywając narkotyki. Pierwsze małżeństwo z Żydówką, Colette Jéramec, zakończyło się szybkim rozwodem.