Podobną wartość osiąga kąt między rzeczonym kłykciem, w czaszce typu isizaura o wydłużonej osi, a sklepieniem czaszki w przypadku znaleziska z Pakistanu, należy jednak pamiętać, że pomiary te odnoszą się do inaczej definiowanych kątów, jak również że opisywane wygięcie u opisywanego tytanozaura i wymienianych diplodokokształtnych osiągnięte zostało dzięki innym modyfikacjom kości.
González Riga, doszukawszy się licznych różnic pomiędzy kręgami Mendozasaurus neguyelap i innych tytanozaurów, podaje też kilka podobieństw pomiędzy tymi kośćmi mendozazaura i isizaura. Wymienia on między innymi krótkie trzony i długie wyrostki kolczyste, których stosunek długości jest mniejszy niż u wszystkich innych Titanosauria. W trzonach znaleziono komory powietrzne. Wspomniane wyrostki ustawiają się prostopadle do osi ciała, podobnie jak u Puertasaurus reuili czy Mendozasaurus neguyelap. Zarówno u tego ostatniego, jak i u Futalognkosaurus dukei, jama nad górną powierzchnią stawową wyrostka poprzecznego jest głęboka, występuje intraprezygapophyseal lamina, podobnie jak właściwa blaszka przedkolczysta, u mendozazaura bardziej ograniczona. Zarys powierzchni stawowych kręgów ogonowych przyjmuje kształt półokrągły, jak u mendozazaura i lirainozaura. Jak u alamozaura i mendozazaura, trzon również jest zaokrąglony.