Po upływie kilkunastu lat przeniosła się wraz z Nienor do Doriathu. Túrina jednak tam nie spotkała, bowiem żył on wtedy w Nargothrondzie. Po upadku tego królestwa, wbrew radom elfów, wyruszyła tam w poszukiwaniu syna. Razem z nią udała się Nienor. Na ich eskortę napadł Glaurung i wszyscy się rozproszyli. Morwena przez następne lata błąkała się po Beleriandzie. W końcu dotarła na skraj Brethilu, gdzie znalazła grób Túrina i Nienor. Tam spotkała swego męża (którego Morgoth wypuścił z niewoli) i tam umarła.
Morwena była najpiękniejszą z kobiet Edainów, które żyły w Pierwszej Erze.
Imię Jej imię (podobnie jak określenie Eledhwen) pochodzi z sindarinu i znaczy w tej mowie Ciemna dziewczyna (ewentualnie Ciemna pani). Nawiązuje ono do koloru jej włosów. Przydomek Eledhwen znaczy Blask elfów.
W najwcześniejszej wersji opowieści o dzieciach Hurina, miała na imię Mavwin. Później Tolkien nazywał ją Mailwin i Morwin, by ostatecznie zdecydować się na Morwen już we wczesnej wersji Silmarillionu, powstałej około 1926-1930 roku.
Clare Moore spekuluje, że Tolkien mógł nadać postaci imię Morwen pod wpływem kornwalijskiej historii i języka walijskiego.
Analiza Moore poświęciła Morwenie artykuł, w którym analizuje pochodzenie jej imienia i jej cechy jako postaci tolkienowskiej oraz porównuje ją do arturiańskiej Morgany Le Fay.
Przypisy
Kategoria:Edainowie