W marcu 1939 powołany do służby, pozostawał bez przydziału. We wrześniu 1939 dowódca pułku piechoty "Legion Wołyński", uczestnik walk odwrotowych na trasie Lublin, Kowel, Łuck, ranny pod Warążem. Pod okupacją sowiecką pracował jako nauczyciel i działał w organizacji "Zbrojne Podziemie". Wszedł z nim do Korpusu Bezpieczeństwa jako komendant Obszaru Lwów. Brał udział w wypadach dywersyjnych, wysadzaniu pociągów i transportów wojskowych koło Brześcia, później w akcjach sabotażowych, uszkodzeniach kolejowych urządzeń i elektrowni we Lwowie, Kowlu i Łucku. W 1943 ranny pod Klewaniem w głowę, ucho i szyję, później pod Hutą Stepańską ranny w rękę. We wrześniu 1944 w stopniu majora szef IV Oddziału Sztabu NiE we Lwowie. Udał się do Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego w Lublinie i w październiku 1944 został wyznaczony na stanowisko inspektora armii – zastępcy dowódcy 1 Armii Wojska Polskiego ds. liniowych z jednoczesnym mianowaniem na stopień generała brygady. Stanowisko zastępcy dowódcy 1 Armii zajmował przez 21 dni.
Aresztowany w marcu 1945 przez Informację Wojskową przeszedł ciężkie śledztwo. Zwolniony z więzienia w marcu 1947.