Kształtowaniu postaw wobec rodzicielstwa, uznawanych przez odpowiednie władze za pożądane, sprzyjają praktykowane w wielu krajach zajęcia szkolne: religia i przysposobienie do życia w rodzinie, choć w poszczególnych krajach stosuje się różne nazwy oraz różny zakres tematyczny tego przedmiotu.
W czasach II RP ideę świadomego macierzyństwa propagowali głównie Tadeusz Boy-Żeleński i Irena Krzywicka. 27 października 1931 roku założyli w Warszawie pierwszą w Polsce poradnię świadomego macierzyństwa. W odpowiedzi na rozpoczętą nagonkę i zarzuty, przy jednoczesnym oficjalnym zakazie i karalności aborcji, na ścianie przychodni widniał napis: „Tu się ciąży nie przerywa, tylko się ciąży zapobiega”. Medycyna wówczas nie dysponowała skutecznymi środkami antykoncepcyjnymi ani technikami badań prenatalnych. Idea świadomego macierzyństwa sprowadzała się wtedy do uświadamiania, jak stosować dostępne metody antykoncepcji. Najskuteczniejszy był wówczas tampon zwilżony octem. Nawet poznański oddział Zjednoczenia Katolickich Związków Polekpor. Marja Kempińska, Świadome macierzyństwo, Poznań 1934, Drukarnia św. Wojciecha analizował ewentualne korzyści płynące z abstynencji seksualnej oraz sterylizacji.