Wykonywane były z gliny (terakoty), metalu lub kamienia.
W sztuce sepulkralnej Etrusków i Rzymian wykonywano również urny w kształcie domów, pokrywane typowym ówczesnym zadaszeniem. W okresie wczesnego cesarstwa popularne były urny skrzynkowe, wykonane z marmuru, bogato zdobione reliefem ornamentalnym lub figuralnym, z pokrywami dekorowanymi akroterionami. Na ścianie licowej umieszczano inskrypcje, zawierające też imiona i tytuły zmarłego bądź fundatora.
W sztuce sepulkralnej znane są też tzw. urny twarzowe, występujące w kulturach Azji Mniejszej, środkowej Italii oraz w środkowej Europie (także na ziemiach polskich). Były one charakterystyczne dla pochówków ludności kultury pomorskiej w epoce żelaza, występowały też na obszarze Wielkopolski w VI-IV wieku p.n.e. Na szyi takich naczyń zaznaczano twarz, a ich brzuśce nawiązywały do kształtu ludzkiego.
We wczesnym średniowieczu ludność tzw. grupy olsztyńskiej używała urn z charakterystycznym prostokątnym otworem pośrodku, symbolizującym przypuszczalnie otwór przechodni (okno lub drzwi) ze świata żywych do pozagrobowego.
W czasach współczesnych przemysł funeralny oferuje urny z kompozytu, kamienia, drewna, metalu, szkła oraz ceramiczne w różnych kształtach.
Zobacz też
kanopa ossuarium