Zdolność prawna obywateli rzymskich Wolno urodzony obywatel rzymski miał pełnię praw publicznych, na które składały się: ius suffragii – prawo uczestniczenia i głosowania na zgromadzeniach ludowych, prawo wybierania wyższych urzędników magistratualnych, ius honorum – prawo bycia wybieranym na wszystkie urzędy magistratualne (bierne prawo wyborcze), prawo służby wojskowej w legionach rzymskich.
Obywatel rzymski mógł mieć pełną cywilną zdolność prawną, tj. mógł być podmiotem: rzymskich praw majątkowych, w szczególności własności kwirytarnej oraz rzymskiej władzy rodzinnej, tj. manus, patria potestas.
Z powyższymi uprawnieniami powiązana była zdolność do działania wedle prawa cywilnego: ius conubii – prawo zawierania małżeństwa uznawanego przez rzymski porządek prawny, ius commercii – prawo uczestniczenia w obrocie prawno-majątkowym i dokonywania czynności prawa cywilnego, prawo uczestniczenia w procesie legisakcyjnym, testamenti factio activa – zdolność sporządzania ważnego testamentu, testamenti factio passiva – prawo dziedziczenia z rzymskiego testamentu.
Zdolność prawna mogła podlegać ograniczeniom poprzez umniejszenie czci obywatelskiej bądź podleganie władzy rodzinnej.
Zdolność do czynności prawnych obywatela ograniczała płeć, wiek oraz mogła zostać ograniczona jako efekt marnotrawstwa lub choroby umysłowej.