Ponadto dwukrotnie był drugi w 24h Le Mans (w 1955 i 1956 roku).
W 1952 roku, w wieku 20 lat, Collins zadebiutował w Mistrzostwach Świata Formuły 1, rywalizując w zespole HWM, w którym zastąpił Stirlinga Mossa. Najlepszym rezultatem z okresu startów w HWM było szóste miejsce w Grand Prix Francji 1952. W 1954 roku ścigał się Vanwallem Special w zespole Tony'ego Vandervella, natomiast rok później wystartował w dwóch Grand Prix Maserati 250F. Mimo że nie ukończył żadnego wyścigu, na 1956 rok z rekomendacji Mike'a Hawthorna przeszedł do Scuderia Ferrari, gdzie partnerował Juanowi Manuelowi Fangio.
thumb|Collins (na czele) podczas Grand Prix Niemiec 1957 W pierwszym sezonie z Ferrari Collins wygrał Grand Prix Belgii i Grand Prix Francji, dzięki czemu do ostatniego wyścigu przystępował z szansami na tytuł mistrzowski. W trakcie wyścigu Fangio odpadł wskutek awarii układu kierowniczego, w związku z czym uzyskanie zwycięstwa i najszybszego okrążenia dawało Collinsowi tytuł mistrza świata. Na 30 okrążeniu Collins awansował na trzecie miejsce. Tymczasem aby zdobyć tytuł, Fangio musiał przejąć czyjś samochód i ustanowić najszybsze okrążenie. Mimo poleceń zespołu Luigi Musso nie chciał odstąpić swojego pojazdu.