W roku 1971 BRM korzystał z modelu P160, który za sprawą Jo Sifferta i Petera Gethina wygrał odpowiednio Grand Prix Austrii i Włoch. Jednak obaj ci kierowcy zginęli w tamtym roku w wypadkach, a Siffert został jedynym kierowcą, który zginął za kierownicą BRM. Zespół zakończył sezon na drugim miejscu w klasyfikacji konstruktorów.
W sezonie 1972 nowym sponsorem została firma Marlboro. Model P180 okazał się nieudany i konstruktor zastosował ulepszoną wersję P160, którą Jean-Pierre Beltoise wygrał Grand Prix Monako.
Ulepszone wersje modelu P160 rywalizowały do roku 1974. W tym okresie finansowany przez Rubery Owen BRM odnotowywał coraz gorsze rezultaty. Po śmierci Owena w 1974 roku BRM został postawiony w stan likwidacji, ale przetrwał i kontynuował działalność jako Stanley-BRM. Do zaprojektowania BRM P201 został zatrudniony Mike Pilbeam. Zespół okazyjnie ścigał się w sezonie 1976, a uczestniczył w większości eliminacji sezonu 1977, kiedy jego kierowcami byli Larry Perkins i Teddy Pilette. Kierowcy zazwyczaj nie kwalifikowali się do wyścigów i pod koniec roku zespół upadł.
W 1979 roku nastąpiły plany powrotu konstruktora do Formuły 1 za sprawą modelu P230, ale nie zostały one zrealizowane. BRM powrócił podczas 24h Le Mans 1992, ale żaden samochód nie ukończył tego wyścigu.
Wyniki
Bibliografia
Kategoria:Zespoły Formuły 1 Kategoria:Konstruktorzy Formuły 1 Kategoria:Dostawcy silników Formuły 1 Kategoria:Zespoły 24h Le Mans