Po wprowadzeniu stanu wojennego działał w podziemnych strukturach „Solidarność”. Wziął udział w demonstracji 3 maja 1982, został następnie zatrzymany i internowany na okres od 4 maja do 15 października 1982. Był osadzony w ośrodkach odosobnienia w Lublinie i Kwidzynie, gdzie uczestniczył w proteście głodowym. Po zwolnieniu kontynuował działalność konspiracyjną, był zatrzymywany i pobity. W październiku 1983 został tymczasowo aresztowany. W lipcu 1984 zwolniono go na mocy amnestii. Od 1987 do 1989 był członkiem Komisji ds. Interwencji i Praworządności „Solidarności”. Działał w lokalnym Komitecie Obywatelskim, z listy którego sprawował mandat radnego Lublina od 1990 do 1994.

W 1991 z ramienia związku został senatorem II kadencji wybranym w województwie lubelskim. W 1993 nie uzyskał reelekcji. W 1994 ponownie wybrany do lubelskiej rady miasta z listy komitetu Idziemy Razem. Od 1998 do 2006 pełnił funkcję wiceprezydenta Lublina. W 2006 bezskutecznie ubiegał się o mandat radnego miasta z ramienia Prawa i Sprawiedliwości;