Kontrowersje związane z sędziowaniem zawodów w chodzie sprawiły, że na igrzyskach olimpijskich w 1928 w Amsterdamie nie rozgrywano tych konkurencji. Frigerio zrezygnował z wyczynowego uprawiania sportu. Powrócił jednak, gdy ogłoszono, że na igrzyskach olimpijskich w 1932 w Los Angeles będzie rozegrany chód na 50 kilometrów, tym razem na szosie, a nie na stadionie. W 1931 zdobył mistrzostwo Włoch na 10 000 metrów i Wielkiej Brytanii na 7 mil.
Na igrzyskach w 1932 miał już ponad 30 lat. Nie był w stanie wygrać chodu, ale zdobył brązowy medal. Z czterema medalami olimpijskimi jest obok Roberta Korzeniowskiego i Wołodymyra Hołubnyczego najbardziej utytułowanym chodziarzem w historii.
Frigerio był mistrzem Włoch w chodzie na 3000 metrów w 1921 i 1922, w chodzie na 10 000 metrów w latach 1919–1921, 1923. 1924 i 1931 i w chodzie godzinnym w 1920.
Opublikował autobiografię Marciando nel nome dell’Italia (Chodząc w imieniu Włoch) w 1934.
Przypisy
Linki zewnętrzne