Po wybuchu Powstania Listopadowego nie wystąpił czynnie po stronie Rosji, ale powstania nie poparł. 8 maja 1831 został senatorem, a w 1838 tajnym radcą. W tym samym 1838, po śmierci matki, został jedynym właścicielem dóbr białocerkiewnych i jednej z największych fortun w ówczesnej Europie. W 1839 uzyskał potwierdzenie w Rosji tytułu hrabiowskiego (do dzisiaj nie jest jasne kiedy tytuł ten Braniccy mieliby otrzymać), a w 1841 Order Orła Białego. Karierę zakończył jako wielki łowczy cesarstwa rosyjskiego.

Jego żoną od 1813 była córka Józefiny Amalii Mniszech i oficjalnie Szczęsnego Potockiego – Róża – matka jego czterech synów i trzech córek:

Franciszek Ksawery (1816–1879), ścigany przez cara, wyjechał do Francji gdzie był wielkim finansistą, filantropem i za pomocą swej matki, właścicielem dworu Montrésor. Przyjaźnił się z Napoleonem III, późno ożenił się z Pelagią Zamoyską Rembielińską. Zmarł w Egipcie Eliza (1820–1876), 1.v. wyszła za Zygmunta Krasińskiego, 2.v. za Ludwika Józefa Krasińskiego Aleksander (1821–1877) ożenił się z Anną Hołyńską Zofia Katarzyna (1821–1886) wyszła za Włocha, ks.