zorganizował pokazowe polowanie dla podróżującego po Dzikim Zachodzie rosyjskiego wielkiego księcia Aleksego Romanowa, a krótko potem raz jeszcze zabiegał w stolicy USA o lepsze ziemie dla swego plemienia.
5 sierpnia 1873 r. zaatakował ze swymi wojownikami grupę Paunisów polujących nad rzeką Republican, zabijając blisko stu wrogów. Była to jego ostatnia bitwa, a pokojowe nastawienie wodza pod koniec życia nie tylko nie nadszarpnęło jego autorytetu wśród Siuksów, ale został także jednym z wodzów Oglalów. Będąc pod wrażeniem wyprawy płk. George’a A. Custera w Góry Czarne w 1874 r. sam zrobił rozpoznanie tamtejszych złóż złota i przekonał się o ich ogromnej wartości. Latem 1876 r. w okresie nasilonych walk Amerykanów z plemionami Wielkich Równin, odwiedził m.in. Fort Larned i Denver, a swoich ludzi powstrzymał od udziału walkach z białymi. Pod koniec 1876 r. uległ naciskom i podpisał traktat oddający Amerykanom prawa do Gór Czarnych. Wiosną 1877 r. wynegocjował też poddanie się Szalonego Konia (lak. Tashunka Witko, ang. Crazy Horse) Amerykanom.