Larwy łątki dzieweczki są długie i wąskie. Oddychają trzema wąskimi skrzelotchawkami o lekko spiczastym kształcie, umieszczonymi na końcu odwłoka oraz jelitem tylnym. Ich głowy są pokryte z tyłu regularnie rozmieszczonymi, czarnymi kropkami.
Występowanie Jest eurybiontem, rozprzestrzenionym głównie w zachodniej części krainy palearktycznej. Występuje od południowej i środkowej Europy po Nizinę Zachodniosyberyjską i środkową Azję; osobna, nieliczna populacja (niekiedy traktowana jako odrębny podgatunek C. p. kocheri) występuje w Afryce Północnej – na północy krajów Maghrebu, jej liczebność spada. Jej zasięg na wschód sięga do Gór Ałtajskich. Występuje licznie m.in. w całej Polsce, również w górach, choć nieco rzadziej, do wysokości 1226 m n.p.m.
Jest drugą, po tężnicy wytwornej (Ischnura elegans), najpospolitszą równoskrzydłą ważką w Polsce. Ma małe wymagania siedliskowe. Jej larwy żyją w dużych jeziorach, małych, zarośniętych stawikach, mulistych rowach, a nawet w wodach płynących o niezbyt silnym nurcie.