Samodzielną Grupę Powietrzno-Szturmową sformowano, na podstawie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych, w oparciu o wydzielone siły i środki 25 Brygady Kawalerii Powietrznej z Tomaszowa Mazowieckiego. SGPSz liczyła ok. 300 żołnierzy, w tym ok. 45 pilotów. Część lotniczą utworzono w oparciu o Dywizjony Lotnicze 25 Brygady – 37 i 66. Wydzielono z nich pilotów, techników, służby techniczne i kontrolerów lotów. W skład SGPSz PKW Irak weszli też kawalerzyści z 7 Batalionu 25 BKP. Żołnierze SGPSz otrzymali dostosowane do trudnych irackich warunków umundurowanie i wyposażenie.
Utrzymanie eskadry śmigłowców w polskiej strefie w Iraku wymagało przerzucenia odpowiedniego zaplecza technicznego z baz w RP. Przetransportowano je wraz ze śmigłowcami droga morską ze Szczecina do Kuwejtu, a następnie rzutem kołowym i powietrznym na lotniska docelowe. Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa w Iraku początkowo miała do dyspozycji kilkadziesiąt pojazdów i 10 śmigłowców, w tym 6 maszyn PZL W-3 Sokół i 4 śmigłowce transportowe Mi-8T. Sokoły okazały się nieprzystosowane do działań podczas Operacji Iraqi Freedom - zbyt słabe silniki i zbyt delikatne.