Mimo iż nie mieszała się w politykę, oskarżano ją o wywieranie wpływu na cara i carycę. Krążyły plotki, które przedstawiały Wyrubową jako potwora zepsucia. Miała rzekomo współżyć z carem i Rasputinem. Oskarżono ją nawet o uprawianie magii i hipnotyzowanie cara. Opowiadano o gorszących orgiach z jej udziałem, które miały odbywać się w pałacu. Plotki te rozpowszechniali zarówno rewolucjoniści, jak i arystokracja.
Po upadku caratu została uwięziona na rozkaz ministra sprawiedliwości Rządu Tymczasowego. Postawiona przed sądem za domniemane współżycie z carem Mikołajem II Romanowem, broniła się, wnosząc o przeprowadzenie badania ginekologicznego, które potwierdziło jej dziewictwo.
W 1920 roku opublikowała w Rosji wspomnienia, będące ciekawym źródłem informacji na temat dworu carskiego, choć historycy wykazali w nich wiele nieścisłości. W grudniu 1920 roku nielegalnie przedostała się do Finlandii, gdzie pozostała do końca życia. Początkowo mieszkała w Wyborgu, a później w Helsinkach. Złożyła śluby jako zakonnica Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, ale ze względu na niepełnosprawność pozwolono jej żyć w prywatnym domu.
Grób Anny Wyrubowej znajduje się w prawosławnej części cmentarza Hietaniemi w Helsinkach.
Kategoria:Rosyjska szlachta Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1964