Kontrakt powiernictwa odgrywał bardzo istotną rolę w prawie rzymskim oraz dał początek szeregowi innych kontraktów, takich jak przechowanie, użyczenie i kontrakt zastawu, obok których istniał aż do późnego okresu poklasycznego (V w.). Ostatecznie fiducja zniknęła całkowicie w kodyfikacji justyniańskiej.
Ochrona roszczeń wynikających z fiducji Powiernik jako właściciel rzeczy mógł je zbyć, zaś powierzający nie miał prawa domagać się zwrotu rzeczy od nabywcy a zaledwie odszkodowania za niedotrzymanie pactum fiduciae.
Do przymuszenia fiduciariusza do oddania rzeczy albo do dokona czynności, do której się zobowiązał, służyło powództwo actio fiduciae. Wyrok z tego powództwa uwzględniający roszczenie powoda powodował infamię pozwanego.
Fiducjariusz miał prawo domagać się zwrotu nakładów poniesionych na rzecz lub odszkodowania za szkody związane z wykonywaniem kontraktu. Służyło temu powództwo actio fiduciae contraria.
Szczególne rodzaje powiernictwa Prawo rzymskie przewidywało m.in. następujące zastosowania fiducji: fiducia cum creditore contracta, fiducia cum amico contracta.