W przypadku lokomotyw elektrycznych napięcie 3000 V do ogrzewania składu pochodzi z sieci trakcyjnej.
W przypadku lokomotyw spalinowych problem może być rozwiązany na kilka sposobów: lokomotywa wyposażona w kocioł parowy opalany olejem napędowym, ogrzewanie składów parą (obecnie praktycznie niestosowane) – np. SP42, SP45 prądnice grzewcze zasilane z silnika (SP32) lub ogrzewanie zasilane bezpośrednio z prądnicy głównej (jak w przypadku nieeksploatowanej już serii lokomotywy SU42 – wiązało się to z koniecznością stosowania specjalnych wagonów z ogrzewaniem na 600V). Sprawia to, że latem lokomotywy spalinowe mogą prowadzić cięższe składy niż w okresie grzewczym – gdzie część mocy jest wykorzystywana na ogrzewanie składu. lokomotywa wyposażona w oddzielny, niezależny od silnika głównego agregat prądotwórczy – SU42 (numery zaczynające się od 500)
Lokomotywy trakcyjne są w układzie: czteroosiowym (zasadniczo elektrowozy np. EU07, EP09)Wyjątkami są lokomotywy: wspomniana już lokomotywa spalinowa SP32 oraz SP30 i SP42 jednakże te dwie ostatnie to są to przykłady lokomotyw manewrowych doraźnie adaptowanych na potrzeby ruchu pasażerskiego. sześcioosiowym (większe elektrowozy np. ET22, spalinowozy np. SU45, SU46, ST43) ośmioosiowym najcięższe (lokomotywy dwuczłonowe np.