W międzyczasie (1955) Borrisova wyróżniła odrębny gatunek (Veronica septentrionalis) dla populacji w północnej części zasięgu. Nadawanie wschodnim populacjom statusu odrębnych uważane było za nieuzasadnione lub problem ten nie był poruszany. W połowie lat 70. XX wieku zaczęto ponownie przyglądać się faktowi występowania różnic między populacjami europejskimi i azjatyckimi, a opracowania z przełomu XX i XXI wieku wskazują, że to właśnie ów fakt jest najistotniejszym kryterium podziału gatunku. W 2008 Albach w rewizji podrodzaju wyodrębnił w ramach gatunku dwa podgatunki (obok nominatywnego), uznając za nie dwa taksony wyżej wspomniane: V. longifolia subsp. pseudolongifolia (Printz) Albach, 2008 (=V. pseudolongifolia Printz, 1921, Pseudolysimachion longifolium subsp. pseudolongifolium (Printz) Holub, 1998) V. longifolia subsp. septentrionalis (Boriss.) Albach, 2008 (=V. septentrionalis Boriss., 1955, Pseudolysimachion septentrionale (Boriss.) Á.&D. Löve, 1976)
W zestawieniu World Plants, Hassler wymienia dodatkowo dwa kolejne taksony: Veronica longifolia subsp. sachalinensis (T. Yamaz.) Assejeva Veronica longifolia var. taigischensis (Stepanov) Assejeva