Monoklonius (Monoclonius) – rodzaj dinozaura z rodziny ceratopsów (Ceratopsidae).
Żył w okresie późnej kredy (ok. 78–74 mln lat temu) na terenach Ameryki Północnej. Długość ciała do 6 m. Jego szczątki znaleziono w USA (stan Montana) w formacji Judith River.
Monoklonius znaczy "jeden trzonek" i odnosi się do budowy zębów, a nie jak się powszechnie sądzi do pojedynczego rogu na nosie. Jest mylony z centrozaurem. Zapewne był stadnym roślinożercą.
Obecnie uważa się pierwotny materiał typowego gatunku za diagnostyczny na podstawie cech kości ciemieniowej (znajdującej się na górnej części kryzy). Kość ta różni się od innych centrozaurynów prostym brzegiem i jest dość cienka. Te cechy są powszechne u niedorosłych przedstawicieli tej podrodziny. Pozwala to przypuszczać, że są to szczątki właśnie niewyrośniętego osobnika.
Historia taksonomii monokloniusa Monoclonius został nazwany przez Edwarda Drinkera Cope'a jako trzeci z odkrytych ceratopsów (po rodzajach Agathaumas i Polyonax) i jako jedyny z nich miał jakąkolwiek ważność. Cope odkrył większość szkieletu tego gada w roku 1876 w Montanie i opisał go jako hadrozauryda.