Cykl i tryb życia Żył w stadach. Początkowo myślano, że lystrozaury odznaczały się ziemno-wodnym trybem życia, jak współczesne hipopotamy. Jednak później odkryto, że zamieszkiwały pustynne tereny charakterystyczne dla wczesnego triasu. Prawdopodobnie często zakopywał się w ziemi. Zdolność kopania lub rzekoma zdolność do hibernacji pomogła mu przeżyć wymieranie permskie. Budowa czaszki wskazuje na to, że miały roślinożerną dietę.
Z nowszych badań jaja z embrionem lystrozaura, opublikowanych w kwietniu 2026, wynika, że lystrozaury przeżyły wymieranie permskie również dzięki specyficznemu sposobowi rozmnażania oraz cyklowi życia. Składały one stosunkowo duże jaja w proporcji do rozmiarów własnego ciała. Zapewniało to wysoką odporność na wysychanie, ponadto jajo zawierało dużą dawkę żółtka, dostarczającego zarodkowi niezbędnych składników odżywczych. Z jaja wykluwały się młode w bardzo zaawansowanym stopniu rozwoju, które szybko osiągały dojrzałość płciową. Strategia ewolucyjna lystrozaurów polegała zatem na szybkim cyklu życia oraz wczesnej reprodukcji.