Był koreańskim mistrzem sŏn, a więc propagował typową i wręcz ortodoksyjną w koreańskim sŏnie praktykę konganową hwadu. Jednak śladem najwybitniejszych mistrzów koreańskich – Chinula, T’aego Pou, Sosana Taesy i innych, nie ograniczał praktyki tylko do siedzenia w medytacji i introspekcji konganu. Wykazywał bardzo silne tendencje do zjednoczenia szkoły sŏn ze szkołami doktrynalnymi. Dlatego śpiewanie sutr, recytowanie mantr traktował na równi z medytacją.
Poza tym, że wygłaszał mowy Dharmy, przeprowadzał także rozmowy z ludźmi i odpowiadał na wszelkie pytania.
Był także wybitnym poetą (pseud. Nanju) i kaligrafem.
Jego wskazówki dla praktykujących są do dziś wykorzystywane i szanowane w kręgach koreańskiego sŏnu.
Dzieła Sŏnmun chwaryo (Zasadnicze mowy domu sŏn) (ok. 1900) – zbiór mów i nauk chińskich i koreańskich mistrzów Zebrane dzieła Kyŏnghŏ (1942) – po śmierci Kyŏnghŏ mistrz Mangong zebrał jego prace znajdujące się w świątyniach i klasztorach na terenie całej Korei Mowy Dharmy mistrza Kyŏnghŏ (1981) – najpełniejszy zbiór
Linia przekazu Dharmy zobacz: Mangong Wŏlmyŏn
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Koreańscy mistrzowie sŏn Kategoria:Urodzeni w 1846 Kategoria:Zmarli w 1912