W ścianki o grubości 51 mikrometrów: 0,19 uderzenia na m² na dobę. Sieciowe detektory mikrometeoroidów Detektor stanowiło 60 czujników foliowych w kształcie trójkątów równobocznych, o podstawie 11,60 cm. Zainstalowany był na fragmencie rakiety nośnej połączonym z satelitą. Każdy czujnik posiadał obwód elektryczny nałożony za pomocą metod elektrochemicznych, nałożony na mylar o grubości. 0,025 mm, po odwrotnej stronie płytek ze stali nierdzewnej. 24 płytki miały grubość 0,025 mm, a 4 grubości 0,152 mm. Okruch przebijający metal naruszał również obwód elektryczny pod nim, co zmieniało jego rezystancję. Podczas trwania eksperymentu, płytki o grubości 25 mikrometrów zostały przebite 6 razy, a płytki o grubości 152 mikrometrów, jeden raz. Detektor mikrometeoroidów z drutem miedzianym Detektor składał się z 46 czujników, z którego każdy zawierał 5 drucików miedzianych, o grubościach 52 (14 szt.) i 76 mikrometrów (32 szt.). Pomiar polegał na odnotowaniu spadku rezystancji uszkodzonego meteoroidem drutu. W trakcie trwania eksperymentu pierwszy kanał telemetrii nie dał znaku przerwania żadnego drucika.