Natomiast ich zaletą jest działanie obniżające poziom trójglicerydów, wpływają też korzystnie jeśli chodzi o redukcję wagi ciała.
Zdecydowana większość chorych na cukrzycę typu 2 może być z powodzeniem leczona tymi lekami w pierwszym okresie choroby. W późniejszym okresie, wraz z postępem choroby, dochodzi do wtórnej nieskuteczności tych leków i zachodzi konieczność leczenia przy użyciu insuliny. Najczęściej kojarzy się pochodną sulfonylomocznika z metforminą. Stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych jest przeciwwskazane w trakcie ciąży i karmienia piersią.
Podział Grupy doustnych leków hipoglikemizujących Zarówno pochodne sulfonylomocznika, jak i glinidy, wpływają na wychwyt glukozy przez komórki β wysp trzustki. Są one blokerami kanałów potasowych we wspomnianych wcześniej komórkach, powodując zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej dla jonów K+ oraz otwarcie zależnych od napięcia kanałów wapniowych i wzrost poziomu Ca 2+ w komórce. Zwiększają tym samym wrażliwość komórek β na insulinę. Bywają nazywane lekami insulinotropowymi. pochodne sulfonylomocznika tolbutamid, chlorpropamid glibenklamid, gliklazyd, glikwidon, glipizyd glimepiryd karbutamid Pochodne sulfonylomocznika wpływają na wychwyt glukozy przez komórki β wysp trzustki.