Michaiła Frunzego w Moskwie.
Po powrocie do kraju był komendantem pułkowej szkoły podoficerskiej w 11 pułku piechoty w Kaliszu (w strukturze 4 Dywizji Piechoty). Od 1946 roku był szefem sztabu 30 pułku piechoty w Rzeszowie (wraz z pułkiem brał w 1947 udział w akcji „Wisła” przeciwko oddziałom ukraińskim na Rzeszowszczyźnie i w Bieszczadach). Następnie był dowódcą 54 pułku piechoty w Mrągowie. Stamtąd został wytypowany i skierowany do Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa w Moskwie, gdzie studiował w latach 1948–1950. Po ukończeniu akademii otrzymał stanowisko dowódcy 2 pułku piechoty w Skierniewicach. Następnie był kolejno: szefem sztabu 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki (1950–1951), dowódcą 15 Dywizji Piechoty w Olsztynie (1951–1952) oraz szefem sztabu 8 Korpusu Armijnego w Olsztynie (1952–1956).
14 lipca 1956 na mocy zarządzenia Prezesa Rady Ministrów otrzymał nominację na stopień generała brygady. W roku 1956 był krótko dowódcą 8 Korpusu Armijnego w Olsztynie, a następnie szefem sztabu – zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego (1956–1957) oraz szefem sztabu – zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu (1957–1959). W 1959 został zastępcą komendanta Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. Karola Świerczewskiego w Rembertowie ds.