Po wybuchu I wojny światowej w zasadzie popierało orientację na Rosję, o czym świadczyła m.in. deklaracja z 16 sierpnia 1914 z uznaniem przyjmująca manifest wielkiego księcia Mikołaja MikołajewiczaBarbara Petrozolin-Skowrońska, „Gazeta Handlowa” i „Nowa Gazeta” (1864–1918), „Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego” 7, 1968, s. 67. Niemniej mimo zabiegów Komitetu Narodowego Polskiego PPP nie weszła w jego skład. Należała natomiast najpierw do Zjednoczenia Organizacji Niepodległościowych a po jego rozpadzie do Bloku CentrumJerzy Z. Pająk, Lewica niepodległościowa w Królestwie Polskim (sierpień 1914 – sierpień 1915), w: „Czasy Nowożytne”, 1998, t. 5, s. 41–47. W lutym 1915 PPP opuściła Blok Centrum, zaś w kwietniu wraz z Polskim Zjednoczeniem Postępowym utworzyła Klub Demokratyczny. W październiku 1915 przystąpiła do Międzypartyjnego Koła PolitycznegoSzerzej na temat aktywności PPP w ramach MKP zob. Czesław Kozłowski, Działalność polityczna Koła Międzypartyjnego w latach 1915–1918, Warszawa 1967, passim.