W 1951 r. otrzymał od mistrza Hyobonga przekaz Dharmy. Przez następne 4 lata był opatem Mirŭk sa i od 1954 r. asystował mistrzowi Hyobongowi w oczyszczaniu koreańskiego buddyzmu z japońskich wpływów.
Po pewnym czasie uznał, że jego praktyka nie jest jeszcze zakończona i udał się do pustelni Paegun am. Praktykował jeszcze mocniej niż dawniej, nigdy nie kładąc się spać, stojąc w jednej pozycji i medytując z nożem przywiązanym do kija i przytkniętym do szyi, co chroniło go przed zaśnięciem. Po trzech latach takiej praktyki osiągnął ostatecznie w 1959 r. wielkie przebudzenie.
W 1962 r. na życzenie swojego mistrza opuścił pustelnię i został opatem Tonghua sa obok Daegu. Rozpoczął także wędrówki po Korei nauczając świeckich ludzi.
W 1962 r. został mistrzem sŏn w klasztorze Songgwang. Odbudował klasztor po olbrzymich zniszczeniach wojennych. W 1969 r. klasztor ten stał się jednym z klasztorów systemu ch’ongnim.
W 1972 r. przybył do USA do Sambo sa – Świątyni Trzech Skarbów, która została wybudowana w dolinie Carmel w Kalifornii. W 1973 r. powrócił do Songgwang sa, gdzie nauczał także amerykańskich mnichów i mniszki powoli wprowadzając ich w życie pełną praktykę koreańskich mnichów. Założył także Bulil International Sŏn Center dla praktykujących sŏn z zagranicy.