300 samolotów (Wellington, Mosquito i Spitfire), oraz dwa podnośniki dla tychże samolotów, za pomocą których wynoszone byłyby one na pokład lotniczy. Owe hangary usytuowane miały być piętrowo i w części dziobowej oraz rufowej zajmować miały całą szerokość kadłuba. Całą środkową część kadłuba – od dna po pokład lotniczy – zajmować miały; rozległa maszynownia oraz rozmaite magazyny i pomieszczenia socjalne załogi. W związku z tym, na śródokręciu oba wspomniane hangary rozdzielone były na dwa segmenty – lewoburtowy i prawoburtowy. Uzbrojenie artyleryjskie lotniskowca składać się miało z 32 (16 × II) armat uniwersalnych kalibru 114 mm (4,5"), oraz 12 wielolufowych zestawów z działkami szybkostrzelnymi kalibru 40 mm („pom-pomy” lub boforsy).

W celu przetestowania różnych metod łączenia lodowych bloków, a także ich schładzania w temperaturach letnich i sprawdzenia rozmaitych sposobów termoizolacji, w lutym 1943 r. na jeziorze Patricia w Kanadzie (na terenie Parku Narodowego Jasper) wzniesiono specjalną, zaizolowaną drewnem i asfaltem, pływającą lodową konstrukcję o wymiarach 18,3 × 9,1 × 5,9 m (60 × 30 × 19,5 stóp). Na miejsce budowy lodowego lotniskowca () przewidziano kanadyjską miejscowość Corner Brook położoną nad zatoką Seven Islands Bay w Nowej Fundlandii.