Zachowały się informacje, że brał udział w publicznych dyskusjach przeciwko Tīrthikom.
Gdy miał lat 12 postanowili z matką powrócić do Kuszy. Kumaradżiwa na ponad rok zatrzymał się w Kaszgarze, gdzie studiował Abhidharma-jñāna-prasthāna-śāstra – tekst sarwastiwadinów, Wedy, tzw. Pięć NaukSą to: gramatyka (skt śabda-vidyā); logika (skt hetu-vidyā); metafizyka (skt adhyātma-vidyā); medycyna (skt cikitsā-vidyā) oraz sztuka i rzemiosło (skt śilpa-karma-sthāna-vidyā). Mahāvyutpatti, 1554-9. Poznał także wtedy Surjasomę (skt Sūryasoma), księcia Jarkandu, który ze swoim starszym bratem zrezygnowali z tytułów i zostali mnichami. Surjasoma był już wyznawcą mahajanyTradycja chińsko-japońska postrzega go jako mistrza madhjamiki w linii: Nagardżuna, Arjadewa, Rahulabhadra, Surjasoma (chin. Binluojie), Kumaradżiwa – ale nic nie wspiera tego poglądu. R. H. Robinson. Early Mādhyamika in India and China. Str. 73. Wyjaśniał Kumaradżiwie sutrę Anavapta-nāgarāja-paripccha. Przeżył on prawdziwy wstrząs, gdy usłyszał, że skandhy, wszelkie dhātu i āyatany są puste i bez cech. Po przemyśleniu nowej wiedzy został wyznawcą mahajany i zaczął czytać mahajanistyczne teksty.