Członkowie ziemstw byli jednak wyznaczani przez administrację carską i mieli skrajnie ograniczone kompetencje. Samorząd w guberni uległ wzmocnieniu 14 marca 1911 roku, gdy ta została objęta ukazem carskim o wprowadzeniu ziemstw z 12 czerwca 1890 roku. Była to jednak jego zmodyfikowana wersja, gwarantująca dominującą pozycję Rosjan.
Po rozpadzie Imperium Rosyjskiego i uzyskaniu niepodległości przez kraje Europy Wschodniej większa część guberni mińskiej znajdowała się przejściowo pod kontrolą polską w obrębie okręg mińskiego pod Zarządem Cywilnym Ziem Wschodnich (oprócz powiatu rzeczyckiego i wschodnich gmin powiatów bobrujskiego, ihumeńskiego i borysowskiego). Po ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-radzieckiej około 2/3 powierzchni guberni mińskiej przypadło jednak Rosji (i kolejno ZSRR). Wschodnia 1/3 znalazła się w granicach odrodzonej Polski. Część ta objęła w całości powiaty nowogródzki i piński, po pół powierzchni powiatów mińskiego i słuckiego oraz skrawki powiatów: mozyrskiego (gminy Berezów, Chorsk, Czuczewicze, Lenin i Łachwa) i borysowskiego (miasto Dokszyce, gminy Dokszyce i Tumiłowicze oraz połowa gminy Milcza)Adam Janusz Mielcarek: Podziały terytorialno - administracyjne II Rzeczypospolitej w zakresie administracji zespolonej.