Jan II d’Alençon (ur. 2 marca 1409 w Argentan, zm. 8 września 1476 w Paryżu) – książę d’Alençon, hrabia Perche, syn księcia Jana I d’Alençon i Marii Bretońskiej.
Brał udział w wojnie stuletniej i był bardzo ceniony przez dowódców francuskich. W 1424 jako młody człowiek brał udział w bitwie pod Verneuil, po której dostał się do niewoli angielskiej. Wypuszczono go dopiero w 1429 po zapłaceniu sporego okupu. Tuż przed bitwą pod Verneuil, Jan ożenił się w Blois z Joanną de Valois (1409–1432), córką Karola, księcia Orleanu, i Izabeli de Valois. Joanna zmarła w 1432. Krótko po wypuszczeniu z niewoli Jan poznał Joannę d’Arc i eskortował ją z Chinon do Blois, a następnie walczył u jej boku w bitwie pod Beaugency, pod Orleanem, pod Patay i pod Castillon. Należał do gorących zwolenników odsieczy orleańskiej. We wrześniu 1429 opuścił Joannę d’Arc, ponieważ wolał walczyć blisko swoich ziem w Normandii.