Również i na początku XIV wieku klasztor był prowadzony przez chińskiego mistrza Dongminga Huiri (1272–1340), który – chociaż należał do szkoły caodong (jap. sōtō) w linii od mistrza Hongzhi Zhengque (1091–1157) – ze względu na jego artystyczne zainteresowania bardziej pasował do linii nauczania mistrzów szkoły linji (jap. rinzai) takich jak np. Yishan YiningHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 37. Później klasztor był prowadzony przez mistrza Qingzhuo Zhengchenga (1274–1339).
W 1306 roku opatem klasztoru został Yakuō Tokken (1245–1320), uczeń Lanxi Daolonga.
W połowie XIV wieku praktykowało w tym klasztorze pod kierunkiem opata Ryūzana Tokkena (1284–1358) dwoje słynnych później i zaprzyjaźnionych ze sobą przedstawicieli ruchu gozan: Gidō Shūshin (późniejszy opat m.in. Kennin-ji) i Zekkai Chūshin (1336–1405)Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 172.
W wieku 13 lat do Kennin-ji trafił Ikkyū Sōjun (1394–1481) i zaczął studiować u mnicha-poety Botetsu należącego do ruchu gozan. Tu rozwinął swój poetycki talent, jednak po czterech latach odszedł z tego klasztoru zniesmaczony światowymi ambicjami mnichówHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 193.