Około 280 km (90%) trasy tokijskiego metra znajduje się w tunelach pod powierzchnią ziemi.
Rys historyczny thumb|Tokio przed epoką metra: transport wodny na rzece Sumida, 1900 thumb|Tokio przed epoką metra: tramwaje i kolej elektryczna koło stacji na Chūō-sen, ~1925 Tokio było od dawna jednym z największych miast świata. W 1908 roku prefektura liczyła 2,67 mln mieszkańców. Budowę linii metra poprzedził rozwój tramwajów miejskich, ukształtowanie się podmiejskiej sieci elektrycznej kolei państwowej oraz sieci elektrycznych, prywatnych kolejek dojazdowych.
Sieć tramwajów miejskich, elektryfikowana od 1903 roku, była budowana w Tokio przez trzy prywatne przedsiębiorstwa. Połączyły się one w 1906 roku i tak powstała firma w 1911 roku wykupiona przez miasto. Sieć tramwajowa liczyła w latach 20. XX wieku 140 km toru, zaś apogeum rozwoju osiągnęła w latach 40., osiągając 210 km toru. Tramwaje używały nietypowego toru o prześwicie 1372 mm, który przyjęła też jedna z kolejek dojazdowych – Keiō (a za nią późniejsza linia metra Shinjuku-sen). Mimo ekspansji i wielkich potrzeb przewozowych, tramwaje były niedokapitalizowane i nie mogły być rozbudowywane poza granice miasta.