Następnie walczyła w rejonie Krzywego Rogu i pod Kijowem. W czasie tych walk poniosła ciężkie straty i została wycofana z frontu.
W maju 1944 roku została przerzucona do Francji w okolice Bordeaux, gdzie została uzupełniona. W wyniku alianckiej operacji Ironside nie została przeniesiona do Normandii w celu ochrony zachodniego wybrzeża Francji przed pozorowanym lądowaniem wojsk alianckich od strony Zatoki Biskajskiej. We wrześniu 1944 roku walczyła z wojskami amerykańskiej 7 Armii i francuskiej 1 Armii, które wylądowały w Prowansji. Następnie 11. DPanc. wycofała się na teren Alzacji i Saary. W 1945 roku broniła linii Renu, walcząc w marcu 1945 roku w rejonie Remagen, gdzie została rozbita. Resztki dywizji wycofały się w kierunku Bawarii, gdzie w kwietniu 1945 roku skapitulowały przed wojskami amerykańskimi.
Oficerowie dowództwa dywizji Dowódcy dywizji gen. wojsk panc. Ludwig Crüwell (1940–1941) gen. por. Günther Angern (1941) gen. wojsk panc. Hans-Karl Freiherr von Esebeck (1941) gen. por. Walter Scheller (1941–1942) gen. wojsk panc. Hermann Balck (1942–1943) gen. piech. Dietrich von Choltitz (1943) gen. por. Johann Mickl (1943) gen. por. Wend von Wietersheim (1943–1945) gen.