W maju 1946 zmuszony przez władze sowieckie do wyjazdu, po kilkumiesięcznej podróży dotarł do rodzinnego Tymbarku. Tam przez dwa lata pozostawał jako rezydent miejscowej parafii. Nową placówkę duszpasterską znalazł po spotkaniu z prymasem Augustem Hlondem i we wrześniu 1948 został mianowany wikariuszem substytutem w Mieścisku oraz administratorem parafii Pawłowo i Żydowo. Funkcje pełnił do września 1954, spotykając się wielokrotnie z szykanami miejscowych władz.
W latach 1954–1958 ponownie pozostawał rezydentem parafii tymbarskiej. W styczniu 1958 zwrócił się do gdańskiej kurii biskupiej z prośbą o przyjęcie do pracy duszpasterskiej w diecezji i w czerwcu tegoż roku otrzymał stanowisko rektora kościoła św. Piotra i Pawła w Gdańsku. W 1959 w "Miesięczniku Diecezji Gdańskiej" opublikował artykuł poświęcony kościołowi Kościół św. Piotra i Pawła w Gdańsku – w odbudowie (nr 8/9). Był członkiem podkomisji ds. statutów o kulcie religijnym i liturgii II Synodu Gdańskiego w kwietniu 1961. Funkcję rektora kościoła sprawował do lipca 1976. Działał zarazem w Gdańsku jako duszpasterz wiernych obrządku ormiańskiego.