W późniejszym okresie oprócz kompanii propagandowych wyodrębniły się jednostki propagandowe wyższego rzędu, czyli bataliony propagandowe (Propaganda-Abteilungen), po jednym w każdym okupowanym kraju (w ZSRR – 3). Istniał także Rezerwowy Batalion Propagandowy (Propaganda Ersatz Abteilung) z siedzibą w Poczdamie, pełniący rolę ośrodka szkoleniowego. Składał się z 4 kompanii: dziennikarzy, fotografów, reporterów wojennych i kompanii rezerwowej z personelem administracyjnym. Działała również sekcja szkoląca radiowców. Przechodzili oni zwykłe szkolenie piechoty, a następnie kursy specjalistyczne. Ponadto sformowano Batalion Służby Propagandowej (Propaganda Einsatz Abteilung) w Poczdamie w składzie 2 kompanii (ok. 400 ludzi). W pierwszej służyli lingwiści, zaś druga (Verbindungskompanie) prowadziła kolportaż materiałów propagandowych do okupowanych krajów i na front.
Cele W publikacji Grundsätzen für die Führung der Propaganda im Krieg z 27 września 1938 r. zostały przedstawione cele walki prowadzonej przez jednostki propagandowe: