Natomiast na piętrze znajdowały się: Sala Posiedzeń (niem. Sitzungssaal) – największe pomieszczenie zajmujące całą powierzchnię kondygnacji pomiędzy ryzalitami: przednim i tylnym, Sala Posiedzeń Gabinetu (niem. Kabinett Sitzungssaal), Sala Konferencyjna (niem. Konferenzraum), Gabinet Kanclerza (niem. Arbeitszimmer des Reichskanzlers), Biblioteka Kanclerza (niem. Bibliothek des Reichskanzlers), Prywatne Apartamenty Kanclerza.
III Rzesza Za czasów Göringa, który był premierem i przewodniczącym Reichstagu, w 1934 Paulowi Ludwigowi Troostowi (architektowi faworyzowanemu przez Hitlera) powierzono remont Starej Kancelarii, w trakcie którego od strony ogrodów dobudowano na tyłach prawego – północnego skrzydła pałacu, wielką, zachodząca na zaplecze Ministerstwa Spraw Zagranicznych przy Wilhelmstraße 76, salę recepcyjną (niem. Festsaal), którą to jedynie zdążył zaprojektować przed swoją śmiercią Troost. Przebudowę kontynuował asystent Troosta – Leonhard Gall, i to on zaprojektował latem 1935 roku pod salą tzw. „piwnicę przeciwlotniczą” (niem. Luftschutzkeller), zawierającą ok. 20 pomieszczeń i chronioną żelbetem grubości rzędu 1,5 metra. Parametry opancerzenia wyznaczył osobiście Hitler. Budowę schronu zakończono w 1936, zamieniając ją ostatecznie w tzw. bunkier przedni (niem. Vorbunker) bunkra Hitlera.