Wybuch II wojny światowej zastał go w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracował jako projektant w Studiu Architektonicznym A. Raymonda. W lipcu 1941 zgłosił się jako ochotnik do tworzonych w Kanadzie oddziałów wojska polskiego, z którym przybył w 1942 do Wielkiej Brytanii. Jesienią 1942 został odkomenderowany do Polskiej Szkoły Architektury w Liverpoolu, gdzie wykładał problematykę z zakresu planowania urbanistycznego (1942–1945). Po powrocie do kraju w końcu 1945 stanął na czele Biura Studiów Głównego Urzędu Planowania Przestrzennego w Warszawie. W 1948 uzyskał dyplom doktora nauk technicznych na Politechnice Warszawskiej (rozprawa Zasady przestrzennego kształtowania inwestycji podstawowych), którego promotorem był prof. dr Tadeusz Tołwiński. Od 1954 był profesorem nadzwyczajnym, od 1964 profesorem zwyczajnym w Instytucie Geografii PAN. Specjalista geografii ekonomicznej, zajmował się geografią zaludnienia i osadnictwa oraz regionalizacją ekonomiczną. Najwybitniejszym jego dziełem z zakresu geografii miast jest praca pt. Baza ekonomiczna i struktura funkcjonalna miast (1971), stanowiąca podsumowanie teoretycznych podstaw badań nad funkcjami miast prowadzonymi przez geografów na całym świecie. Był promotorem 21 obronionych prac doktorskich (1959-1987).